21 Şubat 2014 Cuma

Öğle vakti

Bir öğlen vakti, kaptan ufka yeltendi. Bir o umutsuzdu bir de oğlu. Yelkenleri indir, diye bağırdı oğluna. Oğlu bir ufka baktı bir de babasına, indirdi sonra yelkenleri, nasılsa rüzgar yoktu. Denize tükürür gibi yapıp vazgeçti. Vazgeçer gibi yapıp tükürdü. Oğlum bu son seferin lan dedi kendine, denize bakarak. Kaptan ufka baktı, bu son sefer olmamalı dedi, umutsuzluk yakışmaz. Sigara çıkardı cebinden, elini siper etti yakarken ama rüzgar yoktu. Bu Son sefer olamaz dedi tekrar içinden, yine de siper yaptı.

Hiç yorum yok: